Post views: counter

8 Mayıs 2017 Pazartesi

Anı yaşa...

Her şey geçicidir bu hayatta, 
Acı da, mutluluk da. 
Gerçek ola tek şey anı yaşamak. 

Gerçek olan o an ne yaşıyorsan o,
Gerçek olan üzüldüğün an, 
Ağladığın, bazen bağırdığın an, 
Sevindiğin an, 
havalara uçtuğun andır mutluluk dediğin şey. 
Evet, sadece o andır, 
Tadını çıkarmaya bak
Hayat acımasız bir bıçak, 
Nerenden, ne zaman ne keseceği belli olmaz. 
Anı yaşa, 
yaşa ki yaşadığını anlayasın…

Aysel Abdullazade…



Gidenler kaybeder, siz değil...

Gidenler için kapılar hep kapanır, 
Gelicek olanların yüzüne açılır çiçekli yollar. 
Biri giderse, engel olmadan bırakın, 

Onunla sıkıntıları, engelleri, acıları da yollayın
Geriye kalan gerçeğinizle yeniliklere kapı açın. 
Üzüntü yok! 
Unutmayın, siz değil, 
Her zaman gidenler kaybeder…


Aysel Abdullazade...


Benim adım aşk...

Benim adım aşk, 
Yaşayamam sevgisiz. 
Benim adım umut, 
Yapamam beklentisiz. 
Benim adım hayat, 
Olamam acısız.
Benim adım bahar,
Geçemem çiçeksiz,
Pembe yollardan…


Aysel Abdullazade


Ben...

***Ben…
Ben ayrılan iki sevgilinin
gözyaşıyım.
İki ayrı hayatın birleşme noktasıyım.
Ben duymayan, sağır bir çocuğun dinlediği müzik,
kör birinin yolu bulma çeliğiyim.
Ben yağmurda ıslanmış bir kızın
yırtık ayakkabısı,
karda donan bir bebeğin atmayan kalbiyim.
Eşini kaybetmiş bir kadının umut yeri,
dört evlat büyüten temizlikçi bir annenin süpürgesiyim.
Ben başka biriyim,
anlamazsınız,
bilmezsiniz,
tanımazsınız ya...
Bir doktorun
can çekişen, umutsuz vakasıyım.
Son kuruşunu otobüse veren bir öğrencinin sabaha düşüncesiyim.
Ben başka biriyim...
Suriyeli bir kızın
ekmeğe olan bakışıyım.
Babadan yetim kalmış küçük Mehmet'in
şefkata muhtaç hissleriyim.
Bisikleti olmayan Arda'nın
komşu çocuk bisikletinin sevinciyim...
Ben başka biriyim...
Bilmezsiniz...
Ben Nisan şehitiyim,
uçak kazasındakı pilotun eşi,
çocuklarının haykırışıyım...
Ben Hazarda kaybolan denizçinin ışıksız kalmış eviyim...
Cesedi bulunamayan kişinin
cesetsiz mezar taşıyım...
Ben iğrendiğiniz arap,
korktuğunuz ingiliz,
baş eğdiğiniz rus,
korkunç ermeni,
dışladığınız kürt,
muhtaç suriyeliyim...
Ben saltanatlı türküm...
Dedim ya, ben başka biriyim...
Ben hayatın attığı çelmenin ta kendisiyim...


Deniz'in şiiri…


*Deniz'in şiiri…

Yuvarlak dünyanın her noktasında sevdim seni,
Her düşümde canlandın, 
Her dileğimde hayat buldun.
Arzularımın çiçek açan bahar mevsimisin,
Ellerin ellerimdeyken tüm masum şeyler avuçlarımda toplanmış gibi,
Ve tüm günahlardan arınmış gibiyim.
Bir az bahar kokulusun,
Bir az da yağmur.
Sana baktığımda yalnız bir mevsimi yaşıyorum,
Yüzümde yalnız bir ifade var - gülücük!
Ve sana bakınca hayata bile gülümsüyorum,
İnadına,
Tutunaraq,
Dik durarak…
Sen öğrettin bana kelebek gülüşünü,
Tavşan yumşaklığı ellerin
Avuçlarıma sığınca anladım var olduğumu.
Sen öğrettin martılar gibi simit kırıntıları ile yetinmeği,
Mutluluğu küçük şeylerde bulmayı.
Bana öğrettiklerini sana geri iade edeceğim -
Gülücükle yaşamayı,
Yeri geldiğinde bir dala tutunmaktan korkmamayı,
Kelebek tebessümünü hep saçmayı,
Ve martıları sevmeyi, onlara simiti sevdirmeyi…
Martıları sevmeyen deniz Deniz olamaz…
Benim ve martıların sığındığı limansın, Deniz'im…

Aysel Abdullazadə 05.05.2017 (kızıma ithafen)


19 Nisan 2017 Çarşamba

Bazen hayat...

Bazen hayat otogarlarda değişir, 
bazen hava limanında son bulur geçmişin can veren hatıraları… 
Bazen yeni hayata kavuşulur, 
bilmediğin bir ülkenin tanımadığın şehrinde… 
Bir deniz kıyısında izlenir gün doğuşu, 
Kaybolan Ay sonrası sökülür şafak,
Ve saatlere düşman kesilirsin
Mutluluğu kıskandığı için…
Bazen bir ev mutluluk kazanırsın
Ummadığın zamanın umursamadığın anında.


Aysel Abdullazade...




Terk edeceğim seni, Bakü

Terk edeceğim seni, Bakü
Kimseğe anlatmadan, sokaklarını unutmadan
Terk edeceğim seni. 
Sıradışı sevgimin eserisin, 
Belkide sevildiği için terke mahkum olan
İlk ve tek şehirsin, Bakü.
Yağmurunda çamur, rüzgarında esinti olmayacağım,
Seni ne kadar sevsem de,
Sevgisizliğe mahkum etdiğin biri değil,
Aşkı yaşayan birey olacağım.
Bir gün aniden gideceğim senden, rüzgar şehri,
Sessizce alacağım anılarımı da,
 Ağlayışım bile içimde olacak.
Seni başka bir ülkenin
başka bir şehrinde yaşatacağım.
Seni terk ediyorum, Bakü
Sen sevgi şehri olamadın…


Aysel Abdullazade...




Sevince...

Sol yanında kelebekler uçuşur
Sevince.
Hayat bulur tüm yaşanmamış dilekler,
Unutkanlıkla utandırırsın geçmişi,
Ağlatırsın mutluluğu kaldıramayan kini, 
Ve kürtaj olur çirkinlikler…
Sol yanında güller açar
Sevilince.
İçten kopar kahkahalar,
Güneş daha erken doğar, umursamazsın rüzgarı.
Aniden koşar, duraklatırsın zamanı,
Ve sevgi dağıtırsın yenilenen her güne…




Getməli bu şəhərdən....

Bir bəhanə tapıb getməli bu şəhərdən,
Sadəcə əl sallayacağın
bir neçə dosta, ya da tanışa deməli -
Xoşcaqal!
Sevdiklərinə atılmalı
havada uçuşan vida öpücükləri,
Və hava limanında unudulmalı bütün,
Yaşayan və yaşanmamış istəklər…
Bəyaz arzuların qönçəsində açılmalı
Yeni həyatın ilk səhifəsi!

Aysel Abdullazadə...



Vaz keçməyəcəm...

Gözlərimi qamaşdıran günəşdən
Küsməyəcəm heç vaxt.
Saçlarımı dağıdan rüzgardan,
Üzümü isladan buluddan inciməyəcəm.
Kirpiklərimdən asılan damlanın intiharı,
yanağımdan dodaqlarıma qədər yol açsa da,
Tərk etməyəcəm sevinci.
Ağlayan bir körpənin məsumiyyəti qədərdi
Mənim azadlıq anlayışım.
Bütün arzular zəncirə vurulsa da,
Borc verməyəcəm azadlıqdakı məhbəs duyğularımdan.
Dünya başdan başa çirkaba bulansa,
Pislik qalıb gəlsə yaxşılığa,
Bir sözlə, bu dünya yox olsa belə,
Mən vaz keçməyəcəm MƏN olmaqdan!  

Aysel Abdullazadə ...    




5 Mart 2017 Pazar

Hamı kimi olma...

Hamı kimi olma...
Məsələn sən yağmuru sevdiyin kimi,
palçığı da sev, ya da kəskin soyuqda yağan qarı...
Sakit, mülayim havanı hamı sevər,
məsələn, sən fırtınanı sev. 
Baharı deyil də, qışı sev.
Unutmağı hər kəs bacarmır,
sən elə gözəl unudarsan ki...
Unudulanın ruhu belə incimədən unut.
Ya da dəlicəsinə sev, elə sev ki, sevilən sevgindən dəliyə dönsün...
Anidən şəhəri tərk elə, məsələn,
heç düşünmədiyin bir şəhərə get səssizcə.
Amma hamı kimi dönüşsüz olma,
tərk edilişin bir də geriyə dönüşü olsun.
Ya da sıradan bir gündə dəlilik eylə,
məsələn yüksək mərtəbəli bir binanın ən sonuncu qatına çıx
saatlarla ayağının altındakı şəhəri seyr et.
Bir gecə yarısı qonşu binada
işığı hələ sönməyən bir pəncərədən boylanan adamla göz-gözə gəl,
bax sadəcə, gözlərini qırpma,
qaranlığın şahidliyi ilə hüzur ver qarşındakına...
Səssiz bir otaqda günlərlə sus, danışma,
sadəcə hiss et.
Bir səhər oyandığında içdən bir mahnı oxu,
düşünmə səsin yaxşıdır, ya pis,
nə fərqi var,
sadəcə oxu.
Sonrasında rəqs et aynanın qarşısında, qollarını havaya qaldır
və gözlərini yumaraq ayaq barmaqların üzərində hiss et
bütün sızıltılarını...
Sevgi doyumlu bir yemək hazırla,
baxma görüntüsünə, aldırma necə olmasına
sevgi ilə olmuş ya, sən ona bax.
Oxuduğun kitabdakı bir obrazın yerinə keç,
məsələn onun kimi çirkin ol,
ya da gözəl bir fahişə.
Çıx eyvana, yandır bir siqaret,
yerləşdir ruhunu
sevdiyin ya da nifrət etdiyin obrazın cisminə.
Bir səhər oyandığında toplama yatağını
dağınıq qalsın,
Pərdəni sıyırma,
günəş ya da buludlar dolmasın otağına.
Xatirələri düşün bir fincan kofe ilə
üçüncü qurtumdan sonra şəkillərdə yaşanan həyatları
boğ içində,
as kəndirlə, intihar görüntüsü ver bütün olanlara.
Baş barmağınla yandır alışqanı,
şəkilləri küncündən yandırar hamı
sən ortasından başla, məsələn...
Güldüyün zaman anidən ağla
kimsə görməsə də olar,
özün üçün ağla, özünə ağla.
Sonra qalx ayağa, əlinin tərsi ilə yanağındakı yaşları sil
və ayağının yerə necə möhkəm basmasını hiss et.
Tanımadığın üzbəüz qonşunun qapısını döy bir gün
de ki, bir stəkan çaya qonaq olmaq istərdim
şokoladlı bir dilim kekslə.
Yürüyərkən işə tələsən bir adamın üzünə təbəssüm qondur
çaşdır, təəccübləndir.
Nə olduğunu anlamasın, sən bilirsən içindəkini
bu yetər.
Məsələn, hamı kimi komediya filmi izləmə,
təkbaşına baxdığın bir dramda tap özünü...
Hər kəs rahatlığı sevər,
sən acını sev, çətini sev.
Zor olandan qorxmaq əvəzinə, onun üzərinə get.
Hamı insan olar, məsələn,
sən adam ol...
Ya da sadəcə SƏN ol...

Aysel Abdullazadə


Sən gələndə...

Sən gələndə
Günəşin qızıl suyu 
tökülməmişdi ovuclarımdan...
Ayın yanağında yaşanmışlıqların bozumtul ləkəsi 
yox idi hələ.
Təbiətin yalnızca bir mövsümü vardı - bahar!
Yarpaqlar saralmışlığı,
torpaqlar palçığı tanımamışdı daha.
Sən gələndə
daha təmiz idi dünyamız,
kədər sevməmişdi gülüşlərimizi
və yanağım tanışmamışdı göz yaşları ilə.
Sən gələndə
gözlərim yaxınlara baxardı
sevməzdi uzaqları.
Bilməzdim içdən ağlamağı,
səssiz gülməyi...
Sən gələndə
arzularım can verməmişdi daha,
yaşar idi sol yanımda.
Dünya tək mənim üçün fırlanardı
oxu ətrafında.
Sən gələnə qədər
boynumdan asdığım mirvari diləklərim
səpilməmişdi yerlərə.
Və ümidlərim asmamışdı özünü
saçlarımın ən nazik telindən.
İndi səni
təmiz dünyamın çirkli küncündə saxlamışam.
Hər baxışımda səhvlərimin
bir ayaq üstündə duruşu
mənə öz ayaqlarım üzərində durmağa güc verir.
İndi səni bir heç olaraq görürəm,
sevinc alqışlarının səsi yoxdu içimdə.
Səninlə fərqimiz vardı axı
mən qadın idim,
sənin isə cinsin kişi olaraq yazılmışdı
şəxsiyyətsizliyinin şəxsiyyət vəsiqəsinə.



02.03.2017


Kişi gedişi...


Çoxmu üzülər, çoxmu qırılar ürəyi?! Getmək istəyirsə, anidənmi gedər, çoxmu soyuqqanlı davranar? Bir kişi hisslərini içində yaşayar, bir yük kimi omuzlarında daşıyar bu ağırlığı. Məsələn, darıxarsa, bunu bir qadının zəng açıb: "görüşək, sənin üçün darıxmışam" deməyi kimi yaşamaz, yalnızlıq qoxusu hopmuş mətbəxindən bir çay süzər, tənhalıq havalı eyvanında bir siqaret yandırar. Və bununla bir qadın özləmi qalxar göyə kişi dodaqların arasından. Bu özləm onu içindən yeyər, bitirər bir ağacı gövdəsindən yeyən qurd misalı... Bir kişi sevirsə, bunu çığlıqlarla anlatmaz sevdiyinə. Səssizca yaşayar, gurultulu sevgisini içində boğar. Məsələn, qadınına möhkəmcə sarılar və qoxusunu ciyərlərinə çəkər. Bu, onun ən möhtəşəm yüksəklikdəki sevgisinin bəlirtisi olar. O sarılışda o an şəhvət deyil, cəsarət hiss edər. Bir qadını sevməyin cəsarətini yaşayar. Bir kişi aşiq olduğu qadına tutqu ilə bağlanar, Tutqu olmazsa, aşiq deyilsən deməkdir. Tutqu, bir kişinin qadına yaşatdığı sevgidən daha ötə bir şeydir. Sıxlıqdı, onunla bağlılıqdı və tapınmaqdı... Sevgi nə qədər tutquludursa, onun gedişi də o qədər böyük olar. Bir kişi getmək istəyərsə, danışmadan, müzakirə etmədən, sorğulamadan gedər. "Getmək istəyirəm" cümləsini belə söyləmədən gedər. Yaşadığı evdən, sənli günlərdən və sənə olan tutqusundan gedər. Anidən... Bir kişi gedirsə, anlatmanın, izahların mənası olmaz, bir kişi gedişindəki addım səsi onun ürəyinin ritmi ilə eynilik yaradar. Bir kişi gedən zaman tutqusunu götürər özü ilə, bir də siqaretini. Sevgisini qadınına buraxar, eşqinə, ona həyan olmaq üçün burada qal deyər. Bir kişi tutqusu ilə getdiyi zaman əsla geri dönməz, bir kişi gedirsə, səssizcə yol açın, sevginizlə qalın... Aysel Abdullazadə 05.03.2017


15 Şubat 2017 Çarşamba

Şeir yazmaq...

"Şeir yazmaq..."
Şeir yazmaq -
gecənin bir aləmində
qələmi yorğanın etməkdir. 
O qələmdən axan isti mürəkkəbi
bəyaz kağızda soyutmaqdır.
Şeir yazmaq -
bəzən bir kişinin ürəyini ovutmaq,
Sevgisini ovcunda sıxmaq
Və gizli duyğularına bıçaq yarası açmaqdır.
Şeir yazmaq -
Hər insanın görə bilmədiklərini
görməkdir.
Hıçqırıqsız süzülən göz yaşlarını,
Donmuş hisslərini,
Həsrət küləyinin sovurduğu arzularını
bir-bir yerlərdən toplamaqdır.
Şeir yazmaq -
Bir qadının ürəyinə yol tapmaqdı,
Bir ananı sabaha inandırmaq,
Bir körpəyə ümid bağlamaqdı...
Şeir yazmaq -
İçindən asılmış
intihar kəndirində boğulmaq,
Ayağın altındakı stulu qələminlə itələməkdir.
Şeir yazmaq -
bütün haqsızlıqlara hayqırmaq,
günahlara əhv istəməkdir.
Dilək diləmək, əhd etməkdir.
Göylərdən səadət ummaq,
Ovucları yuxarı baxan əllərə inam səpələməkdir.
Şeir yazmaq -
Misralarınla ibadət etməkdir,.
Kağızın səccadə, qələmin möhür,
Pozanınla üzü qibləyə dayanmış
arınmağa hazır insan olmaqdır.
Şeir yazmaq - şair olmaqdır.
Şair olmaq -
Şeirdən bir komaya sığınmaqdı...

08.09.2016



Baharı-Qışı gözləmək...

Bir qədəhin dibində qan qırmızı şərab,
qaranlıq otağı bəyaz işığa boyayan
Ayın nazlı süzülüşü,
yanan odun çartırtısı,
bayırdakı qar dənələrini qovan rüzgar uğultusu ilə qarışıb
dodaqlarında udqunmaq üçün
qışı gözləyirəm...
Yaşıllıq içində çiçəkləyən bir ərik ağacının
ağ çiçəklərindən
saçına çələng hörmək,
ilıq günəşin partıltısında baxışlarını qucaqlamaq,
yağmur sonrası torpaq qoxunu ciyərimə doldurmaq üçün
baharı gözləyirəm...

23.09.2017




Dəniz üçün...

Var olmağın üçün bütün qəlbimlə
tələsirdim...
Yeni ayda səni gözləyirdim -
usanmadan,
yorulmadan,
ümidlə...
Və o gün -
səhərin altısında varlığının sevincini yaşadıq,
səssizcə bir-birimizə sarılıb ağladıq...
Bütün bədənimi titrətmişdin,
susmuşduq,
çaşmışdıq,
bu hissi belə yaşamışdıq...

Bir zaman sonra var olmağını
ən incəlikləri ilə hiss etdirməyə başladın.
Sanki "mən burdayam" deyirdin.
Ən sevdiyim yeməklər
boğazıma düzülmüş,
ən sevdiyim qoxular zəhərli tüstü kimi ciyərimi acıdırdı.
Olsun...
varlığın hər şeyin ötəsində idi.
Daha kim olduğunu bilmədən
bu qədər həyəcanla gözləyirdik səni.
Hər alışverişdə o kiçik vücudunu xəyal edib
əlbisələrini almadan keçməzdik.
Daha gəlmədən hər şeyin olmuşdu...

O gün -
varlığını bildiyimiz gün qədər həyəcanlı idi
kim olduğunu öyrənmək.
Bir qızınız olacaq demişdi
uzist həkim...
Bir qızımız olacağını bilmək sevinci
səmanın ən uca qatına qaldırmışdı bizi...
Artıq bizi biz edən SƏN idin.
Adını belə qoymuşduq,
adınla səslənir,
adınla sevirdik səni...

Bir zaman sonra hərəkətini hiss etdim içimdə,
izah olunmaz duyğu ilə hələ gəlmədən
bu sevinclə dəli etmişdin məni...
Sanki nəsə demək istəyirdin,
bəlkə sən də bizə qovuşmaq üçüb tələsirdin.
Gecələr yatmaqdan çox
şirin "təpiklərin" sızıltısına çevrilmişdi artıq.
Gecəm də, gündüzüm də sən olmuşdun.
Hər əziyyətin isti suya qatılmış bal kimidir
əridikcə şirinləşir, dadlanır...

Bütün varlığım sənə qarışıb,
bütün arzularımın gerçəyə dönüşməsisən, qızım!
Xəyallarımın utopiyadan həqiqətə çevrilişi,
qadınlıq duyğularımın məhrəmisən, qızım!
Məni o yüksək ada - analıq zirvəsinə qaldıran,
sevdiyimə ata adını bəxş edən qızım - DƏNİZ'im!
Gəlişinə geri sayımdayam,
Tanrı qədəmlərini səadətə calasın...

15.10.2016 - 16:30




Ümid dolu ümidsizliklər...

Qarşısında boz rəngli ümidlərin səpələndiyi masa
Və bir də yanağındakı çuxura dolmuş damlalar ilə dərdləşirdi bir qadın...
Səssizliyin çığlığından qulaq tutulurdu.
Nə idi düşündüyü?
Yaşantılar,
Aldanışlar,
Ümid dolu ümidsizliklər,
Bir də solmuş vədlər...
Bir qadının sağalmaz yarasıdır
Ona qarşı deyilib də tutulmayan sözlər...
Bir qadın ümidini itirdiyi vaxt acizləşir,
gücsüzləşir.
Bir qadın aldadıldığı zaman tükənir..
Sakit nəzərlərlə masadakı ümidsizliklərini topladı...
Yanağındakı damlaları əlinin tərsi ilə boşaltdı,
Və qadın ayağa durdu.
Bu duruş gücünü göstərdi ona...
Bir qadın aldadıldığı vaxt güclənir
Pəncərə kənarındakı məsum varlığa baxdı -
Övladına...
Hər şeyi sıfırlayıb yenidən ən başa qayıtdı.
O gün o qadın qazandıqlarının fərqinə vardı,
O gün o qadın nə qədər güclü olduğunu anladı... anladı...
O gün hər şey o qadın üçün yenidən başladı.
Və o gün o qadın bir şeyi öyrəndi -
Qadın ana olduğu zaman güclüdür...



04.02.2017



Taleyim...

Bəyaz buludlarla yaz bəxtimi, Tanrım
Yağışla çamura çevrilən torpaqdan pay almasın taleyim
Və bir də, ağrıları sil qismətimdən
Yenidən yaz alın yazımı, 
acısız olsun, 
sızıldatma bağışladığın həyatı...


05.02.2017



O gün...

Bir gün heç ummadığın anda
taqətdən düşəcək qolların,
söz tutmayan dilin
və quruyan dodaqlarının çatları
gözlərinin dərinliyindən su gətirəcək… 
Bir gün ağlayacaq ürəyin,
hıçqırıqsız,
heç dinmədən,
səssizcə içindən
lal olacaq arzuların...
Bir gün xatirində bir səhnə qurulacaq.
Qolların sonsuzluğun qaranlığında boş qucağa çevriləcək.
Zəlzələ sonrası uçurumlar altında qalmış kimi
bütün əzaların sızıltılı bir musiqi simfoniyasını andıracaq.
Bir gün ümidlərin vücudundan əvvəl öləcək.
Ruhun cismində ikən tərk edilişi dadacaq soyuq bədənin.
Bir gün kimsəsizliyə qonaq olub,
heç kim olaraq həyatdan göylərə deyil,
yerin ən dərin qatına köçəcəksən.
O gün bu gündür...

08.02.2017



23 Ocak 2017 Pazartesi

"İnsanlıq axtarışında" layihəsinin qonağı Aysel Abdullazadə

"İnsanlıq axtarışında" layihəsinin qonağı Aysel Abdullazadə...

Adınız, soyadınız, doğum tarixiniz. Peşəniz, ixtisasınız və ya fəaliyyətiniz. Valideynləriniz barədə qısaca məlumat.
- Abdullazadə Aysel - 06.05.1990
Filoloq-Yazar, Azərbaycan dili və ədəbiyyat müəllimliyi, "Günəşin Düşmədiyi Odalar" kitabının müəllifi.

Atam Abdullayev Nizami orta məktəbdə riyaziyyat fənnini tədris edir. Əməkdar müəllimdir.
Anam Abbasova Sürəyya tarix müəllimidir. Hazırda təqaüdçüdür.
Bacım Feyzizadə Aytac ali təhsillidir. Dövlət qulluqçusudur.
Qardaşım Abdullazadə Ayxan orta məktəbin V sinif şagirdidir.

01. Həyatda hər kəsin bir missiyası vardır. Sizcə sizin misiyanız nədir?
- Mənə görə, ümumiyyətlə, insanlar dünyaya müəyyən missiyalar üçün gəlib. Mən toplumsal sorunların insanların missiyası sayəsində çözülə biləcəyinə inanıram. Məsələn, şəxsim adına deyə bilərəm ki, mənim həyatdakı missiyam insanları maariflənməyə səsləmək, onlara bu yolda dəstək olmaqdır. Cahillikdən arınmış bir toplumda yaşamaq arzusu ilə bu missiyamı gücüm çatan qədər həyata keçirirəm.

02. Mentalitet qanunları ilə yaşamağı qəbul edirsinizmi və sizcə bu nə dərəcədə doğru və nə dərəcədə yanlışdır?
- Xeyr, qəbul etmirəm. Mentalitet deyilən qavram mənim üçün əhəmiyyət kəsb etməyən, insanları kütləşdirmək üçün uydurulmuş bir şeydir. Dünya üzərində cəmiyyət üçün qəbul olunmuş qanunlar var. Bu, inkaredilməzdir və kənara çıxıldığı zaman cəmiyyətin quralları pozulur. Amma bir toplumu "mental dəyərlər" adı altında birləşdirib sürü psixologiyası yaratmaq dünyanın qanunu sayıla bilməz. Mənim doğrularım şəxsəyönəlikdir. İnsan azad doğulur. Nə üçün azad fikirləri ilə yaşamasın ki?! Hürr doğulub, hürr yaşamaq doğal haqqımızdır. Mentalitet "qanunları" ilə yaşamı yönləndirmək, qısıtlamaq sadəcə cahillikdir.

03. Bu günki dünya siyası qanunlarla idarə edilir və hər şey göz qabağınadır. Əgər dünya dini qaydalarla idarə edilsəydi daha fərqli bir nəticə olardımı? Siyasi və dini idealogiyanızı bilmək istərdik. Hər iki idealogiya barədə təklifləriniz və iradlarınız varmı?
- Hər iki idealogiyadan uzağam. Öncəliklə qeyd edim ki, dünya dinlə idarə oluna bilməz. Din insan üçün daxildə, özəldə yaşanılan bir inancdır. Bunu dünya üzərinə çıxarmaq, böyük çevrədə "yaşamaq" artıq nələr üçünsə istifadədir və təbiilikdən uzaqdır. Mən hər mövzuda dini ortaya atan, onun özəlliklərindən danışan adamın səmimiliyinə inanmıram. Bu gün din insanlar üçün bir inanc olmaq çıxıb, daha çox sui-istifadə edilən bir alətə çevrilib. Siyasətçi də, alim də, həkim də, müğənni də dindən danışır, ona "sığınır". Bu, istifadə deyilmi? Din və siyasət insanları birləşdirən, eyni zamanda ayıran idealogiyadır. Bu üzdən bu iki nəsnənin dünya üçün birmənalı önəm daşımadığı qənaətindəyəm.

04. Daxilinizdə yaratdığınız ideal obraz kimdir və nələrə qadirdir?
- İdealım özüməm. Həmişə özüm olmuşam. Səhvimlə, düzümlə özümü yaşamışam və yaşayıram. Daxilimdəki ideal Mən hər şeyə qadirdir. Yıxılanda yenidən qalxmağı da bacarır, öz ayaqları üzərində durmağı da. Elə bütün yazdıqlarımdakı obrazların həyatdakı prototipi də bu səbəbdən özüməm.

05. Kitab oxumağı sevirsinizmi və hansı bədii əsərləri oxumusunuz?
- Kitablara aşiqəm. Mənəvi aclığımı kitablarla doyuyuram. Bədii əsərləri sevirəm. Oxuyarkən əsərdəki hər hansı obraza çevrilirəm, onu yaşayıram. İndiyə qədər çox əsərlər oxumuşam.

06. Sizcə qadının ən gözəl hissi hansıdır?
- Ana olmaq... Qadını qadın edən məhz bu hissdir. Analıq qadının ən uca zirvəyə çatdığı andır. Bu hissi yaşamaq izaholunmazdır. Qadın ana olduğu zaman güclüdür!

07. Etdiyinizə görə vicdan əzabı çəkib unuda bilmədiyiniz səhviniz və ya günahınız?
- Olub. Səhvlərim var. Amma bu səhvlər həm də bir məktəbdir. Məni böyüdüb, həyatı öyrədib, insanları tanımağıma kömək edib bu doğru bilib etdiyim səhvlər...

08. İnsanlarımı unutmaq daha asandır, yoxsa, hadisələri?
- Hadisələri yaradan da elə insanlardır. Həyatda elə şeylər var ki, unudulmur. Beynin bir küncünə küt bir bıçaqla qazınmış kimi olur. Həyatda unuda bilmədiyim bir şey var. Birinin mənə etdiyi pislik... Unudulacağını da zənn etmirəm. Sadəcə əhəmiyyət vermək lazım deyil. Xoş gün yaşamaq zərbə vuran insana ən böyük acıdır. Bu gün mən xoş gün yaşayıramsa, bu, olanlar unudulmasa da, geridə qalmalıdır. Pislik bumeranqdır! İnsanları da, hadisələri də unutmayın, sadəcə həyatınızdan silin, silin ki, çirki həyatınıza bulaşmasın.

09. Cəmiyyətmi insanı, yoxsa insanmı cəmiyyəti formalaşdırar və bu geniş mövzuda qısaca olaraq əsas hansı xüsusiyyətlərə toxunmaq istərdiniz?
- Cəmiyyət və insan vəhdətdir. Biri olmadan digəri mövcud deyil. Hər ikisi birləşimdir və ikilikdə var olur. İansanlar cəmiyyəti ehtiva edir, cəmiyyət isə insanların formalaşmasında müəyyən rol oynayır. Var olan cəmiyyətin içində insan formalaşır, mühit yaranır və bu mühitdə "yonulan" insan toplum üçün əhəmiyyətli fərd kimi yetişir.

10. Çox varlı biri olsaydınız pulunuzu nələrə xərcləyərdiniz?
- Səyahətə və kimsəsiz körpələrə xərcləyərdim.
Səyahəti çox sevirəm. Ölkələri gəzmək mənə mal-mülk toplamaqdan daha zövqvericidir. Balaca, kimsəsi olmayan uşaqlara isə xüsusi kövrəkliyim var. Uşaqlara rəğbətim ana olandan sonra daha da artıb. Onların əziyyət çəkməyini, göz yaşında boğulmaqlarını qəbul edə bilmirəm. Əgər çox pulum olsaydı, belə uşaqları sevindirmək, yaşamlarını təmin etmək üçün hər şey edərdim.

11. Yanlışlarınızı bilə-bilə etmisinizmi, yoxsa, həyatmı məcbur edib sizi və ya tam əksinə, hər şey bilmədən, hiss etmədən yaşanıb sadəcə?
- Bilərəkdən etdiyim səhvim olmayıb. Səhv olduğunu anlamamışam, nəticədə bilmişəm ki, bu addım və ya qərar doğru olmayıb və yanılmışam. Amma səhvlərdən qorxmamışam. Qəbullanmağı bacara bilmişəm və yenidən "qalxmışam". Bu hallarda həmişə ailəmin və xüsusilə bacımın dəstəyini görmüşəm.

12. Bu günə qədər yaşadığınız həyatı, yaşadığınız mühittə, yaşadığınızdan daha da yaxşı yaşamaq olardımı, bunun üçün nə kimi imkanlar və şanslar var idi?
- Olardı. Amma mən qismətə də inanclı biriyəm. Məncə, qismət necədirsə, onu da yaşayırsan. Daha yaxşıları sənə sunulur, lakin o qismət ki var, mütləq səni tapır və nəticədə var olanı yaşamağa məhkum olursan. Bu gün mən başqa yerdə, başqa şəraitdə, tam dəyişik və indikindən çox uzaq bir yaşamda ola bilərdim. Amma qismətim bu günkü yaşamımdır.

13. İnsanı ailə tərbiyə edər, lakin, düşdüyü mühit formalaşmasına birbaşa təsir göstərər və zaman-zaman insan yaxşı və pis mühitlərdə olmaq məcburiyyətində qalar. Bilmək istərdik, hansı mühitlərin təsiri altında qalmısınız və bu məcburiyyətin sizə pis və ya yaxşı ölçüdə nə kimi təsiri olmuşdur, bu yolda kimlərlə və nələrlə mübarizə aparmısınız?
- Məncə, insanı mühit tərbiyələndirir. İnsan düşdüyü mühitin içində formalaşır və o mühitin "əsəri" olur. Ailə tərbiyəsi insanın necə biri olmasında rol oynayır, amma əsası mühitdir. Bəzən görürük, ziyalı bir ailənin övladı narkotika aludəçisidir. Bunu ailəmi formalaşdırıb? Xeyr! O, mühitin yetişdirdiyi insandır. Bəzən də əksinə olur. İçki aludəçisi, söyüşcül, toplum üçün təhlükəli və zərərli bir atanın savadlı, mədəni, alicənab bir oğlu və ya qızı yetişir. Bunları cəmiyyətə verən mühitdir.
Bir də iradə məsələsi var. Hansı mühitə düşsə də, o mühitin təsirinə məruz qalmaq insan iradəsindən asılıdır. Məsələn, siqaret çəkməyən uşaqlar əsgərlikdə düşdüklərin mühitin təsirindən bu vərdişə qapılırlar. Amma hamısı yox. İradəsizlik mühitin təsirinə düşməyə çox kömək edir.
Mən müəyyən mühitlərdə olmuşam. Amma təsirə düşməmişəm. Mübarizəm isə iradəm olub.  Ümumiyyətlə, insanlarla çox ünsiyyətdə olduğumdan hər cür adamla rastlaşmışam. Bir müsahibim vardı, gənc xanım idi. Bir qız övladı vardı. Fahişəliyi özünə sənət olaraq seçmişdi, buna öz işi kimi baxırdı. Hətta "iş saatları" da bəlli bir çərçivədə idi. Ona sual verəndə mühiti günahlandırdı. Bu "sənət"ə gəlməyində mühitin birbaşa rolu olduğunu deyirdi. İradə bu üzdən çox əhəmiyyət daşıyır.

14. Sizcə insan öz taleyini özümü yazar, yoxsa, hər şey öncədən yazılmış ssenaridir?
- Məncə, insan taleyi öncədən yazılmış ssenaridir, insanlar o ssenaridə rol alır və üzərinə düşəni oynayır. Öz taleyini özü yaza biləcək insan yoxdur. Onda hamı bəxtəvər olardı. Yazılmış yaşanacaqlar var.

15. Bəs qismət varmı və bu anlayışı necə başa düşürsünüz?
- Var. Yuxarıda qeyd etmişdim ki, qismət deyilən nəsnəyə inanclıyam. Qismətimiz yaşadıqlarımızdır.

16. Məsləhət almağamı üstünlük verərsiniz, yoxsa, elə öz bildiyiniz sizin üçün ən doğrusudur?
- Yaxşı dinləyiciyəm. Məsləhət alıram, dinləyirəm, amma sonda qərar məqamı ürəyimin səsinə qulaq asıram. Öz doğrularımı yaşamağı sevən insanam. Səhvə belə gətirib çıxarsa, öz qərarım olduğu üçün suçlayacaq kimsə olmur və bu, məni ağrıtmır.

17. Çətinliklərmi gəlib sizi tapar, yoxsa, sizmi çətin olanı seçərsiniz?
- Deyəsən, mən çətin olanı seçirəm. Heç vaxt işim asan olmur. Asan sözü mənə çox yaddır. Həmişə işim daşdan çıxır. Amma nəticəsi sevindirici olur. Bəzən düşünürəm ki, ürəyimin dərinliyində çətinliyə bir sevgim var. Sanki çətinliyi, zor olan şeyi sevirəm, bəlkə də buna görə bu çətinliklər məndən uzaqlaşmır.

18. Həyatda, qərar verməkdə çox çətinlik çəkdiyiniz, iki insan və ya iki seçim arasında qaldığınız anlar olubmu heç? Mümkünsə xatırldığınız anılar varsa paylaşardınız.
- İki seçim qarşısında qaldığım məqamlar olub. İşlə bağlı təkliflərdə,  bəzən də həyati məqamlarla bağlı. Bəzən qərarlarım məni yanıltmayıb, bəzən isə seçimlərim yanlış olub. Belə anılarım var. Sadəcə xatırlamaq üzücüdür. Keçib, keçmişdə qalıb. Səhvlərin ayağı yoxdur, qoyduğun yerdə qalmağa məhkumdur.

19. Sizə görə qarşı cinsin nümayəndəsi necə olmalıdır və hansı xüsusiyyətlərə sahib olsa diqqətinizi cəlb edib sizin maraq dairənizə çevrilə bilər?
- Kişi mənim üçün Azərbaycan türkcəsinin birbaşa anlamında kişi olmalıdır. Səmimi və yalansız adama tez isinişirəm. Yalan kimi nifrət etdiyim ikinci bir xüsusiyyət yoxdur. Bu, əsasən də kişi dilində olarsa, qəbuledilməzdir. Bir də intellektual olması, kitabları sevməsi önəmlidir. Kişini kişi qılan onun sözübütövlüyü və doğrularıdır.

20. Sevgi rəngarəng hissdir və siz onun ən çox hansı rəngini sevirsiniz?
- Sevgi ya siyahdır, ya bəyaz... Ya vardır, ya yoxdur. Birinə hiss edilən ya sevgidir, ya heç nə. Ortası yoxdur sevginin...

21. Əslində kim olmaq və hansı həyatı yaşamaq istərdiniz?
- Elə bu günkü mən olmaqdan məmnunam. Yenə Aysel Abdullazadə olmaq istərdim. Dəyişmək əldə olsa, həyatımda dəyişiklik edərdim.

22. Əlbətdə, həddi aşmaq və insanlıq çərçivəsindən qırağa çıxmaq halları istisna olmaqla, sizə qarşı səhv etmiş birinə rəhimlimisiniz və bağışlamağı bacarırsınızmı?
- Rəhm hissi vicdanla və duyğusallıqla əlaqəlidir. Hədsiz duyğusal insan olduğum üçün bağışlamağı da bacarıram. Bağışlamaq həm də şans verməkdir. Peşmanlığını gerçəkdən hiss etdiyim insanı bağışlayaram. Amma sadəcə bir dəfə. Birini ikinci dəfə bağışlamaq axmaqlıqdır. Qadınlar isə ürəklərinə yazdıqları adamı yalnız bir dəfə bağışlayar.

23. Vəziyyətdən aslı olaraq qərarları ani şəkildə verərsiniz, yoxsa, düşünüb, araşdırıb daha ədalətlə nəticə çıxarmağa çalışarsınız?
- Duruma görə dəyişir. Ani qərarlarım da olub. Araşdırıb, düşünüb qəbul etdiyim qərarlar da olub. Səhv və doğruluq payı hər iki situasiyada qaçınılmazdır. Çalışmaq lazımdır ki, hər şeyi gözdən keçirib doğruluğuna inandığımız qərarı qəbuk edək.

24. Hansı ölkədə yaşamaq istərdiniz və səbəbi?
- Mutlu olduğum istənilən yerdə yaşayaram. Rusiyada Moskva şəhərində yaşayıram, Bakıya bir aydır gəlmişəm.Ən çox yaşamaq istədiyim ölkə Türkiyədir. Hazırda araşdırıram, iş və lazımı yaşam formasını təmin edib, qızımla Ankara şəhərinə köçəcəyəm. Mutluluq olan bütün şəhərlər gözəldir.

25. Sizcə uğur qazanmağın yolu nədir və nə etsək gələcəyimiz daha gözəl və parlaq olar?
- Təhsil! Uğura gedən yol təhsildən keçir. Oxumaq, bilgi sahibi olmaq istənilən iş üçün uğur qazanmağın qızıl açarıdır. Gələcək və parlaq toplum üçün təhsil almalı, gəncləri buna yönləndirməliyik.

26. Hansı xarakterlərdə olan insanlardan çəkinər, məsafə saxlar və ya ümumiyyətlə ünsiyyətdən qaçarsınız?
- Qapalı insanlardan qorxuram. Çünki içində nə olduğunu göstərmir. Hər an gözlənilməyən yerdə zərbə endirə bilər. Deyib-gülən, şən, istiqanlı insanları sevirəm. Özü kimi olan adamlardan ziyan gəlməz. Nə varsa, nə görürsənsə, odur. Qapalı insan isə divardır, gerisini görməzsən. Belə adamlarla həmişə məsafəli oluram.

27. Özünüzü kənardan izləsəniz necə qiymət verərsiz? Sizcə yaxşı insansınızı?
- Bunu daha çox insanın ətrafındakılar deyə bilər. Kənardan qiymət vermək daha obyektivdir. Kim özünə pis deyər ki? Amma, məncə, elə də pis adam deyiləm. (Gülür)

28. Həyat elə qəribədir ki, bəzən ən yaxın dostumuz düşmənə çevrilər, bəzən də düşmənimiz ən yaxın dostumuz olar. Bizmi yalnış qiymət verərik insanlara, səhv seçimlərmi edərik, yoxsa inandığımızdanmı aldanarıq və ya kimlərsə bizə pislik etmək üçün obraza girər və bəlkə də biz özümüzü yalnış tanıdarıq ətrafımıza? Belə hallar yaşamısınızmı və ya başqalarının həyatından təsirlənib düşünmüsünüzmü bu barədə?
- Bəli. Belə halla çox rastlaşmışam. İnsanları tanımaq önəmlidir. Mən insan sərrafı deyiləm. Tez inananam. Bu üzdən yanılqılarım olub. Obraza girən insanlar da görmüşəm, maskaları düşəndə kimlikləri bəlli olanlar da. Düşmən deməzdim, hər insanı düşmən də saymaq olmaz. Nəticədə ona da düşmən deməklə bir status vermiş oluruq. Bu statusu da hər adama versək, onu dəyərləndirmiş olarıq. Ona görə də belə insanları sadəcə əhəmiyyətsiz hesab etmək lazımdır. Sonuçda mənim düşmən dediyim adam da mənə düşmən kəsilə biləcək layiqlikdə olmalıdır. Bizim üçün heç kim olan insanlar var. Gözümüzdən ən dibə düşüb orada çabalayan və daima orda qalacaq olanlar... Belələrinin mövcudluğu yoxa bərabərdir.

29. İçinizdəki ağrıları, acıları yaxınlarla paylaşaraq daha rahatlıq taparsınız, yoxsa, tamam yad olan insanlarla?
- Mən yad insanlarla danışmağı sevirəm. "Günəşin Düşmədiyi Odalar" kitabımda belə bir esse də yer alıb - "Tanımadığım biri ilə söhbət".
Sadəcə ilk dəfə gördüyüm bir adamla söhbət etmək məni rahatladır, nəinki tanıdığım dostum, doğmamla. Belə həmsöhbətim çox olub. Sonra həmin adamları bir də görməmişəm. Heç adını belə bilmədən, tanımadan sadəcə dərdləşmişik. Bu terapiya kimidir. Çox rahatladıcıdır. Səni tanımır, önyarğılarını önünə sərmir, ittiham etmir, sadəcə dinləyir və sağollaşır.

30. Bu günki cəmiyyətin yaşayış tərzində, idelogiyasında sizi narahat edən xüsusiyyətlər hansılardır və nə kimi çıxış yolları irəli sürə bilərsiniz?
- Toplumda məni narahat edən və düşündürən əsas problemlər - erkən nigahlar, azadlıq anlayışının doğru anlaşılmaması və təhsilsizliyin sürüklədiyi cahillikdir.
Hər üç problemin kökündə yenə təhsil dayanır. Həll yolu bilgidən, savaddan keçir. Erkən evliliklərin qarşısının alınması qızların oxudulması ilə mümkündür. Bu problem yoxdur deməyin. Bu gün rayonlarda XXI sinfi bitirən kimi qızını ərə verən yüzlərlə ailələr var. Bəzən məktəbi bitirməyini də gözləmirlər. Bu, cəmiyyət üçün böyük problemdir.
Azadlıq deyəndə bu günkü gənclər içki, siqaret vərdişlərinin aşkarda olmasına, gecə klublarında əylənməyin qısıtlanmamasını düşünürlər.

Söhbətləşdi: Şahin Sahibzadə
Layihə rəhbəri: Şahin Sahibzadə



20 Nisan 2016 Çarşamba

Bir gün...

Olar da, bir gün gedərsən,
başqasına -
başqa gözlərə,
başqa əllərə,
axtaracaqsan sonrasında sevgimi...

Olar da, unutmaq istəsən mənli xatirələri,
qəlbində edam etsən, bütün yaşananları,
saman sarısı o kəndir
həmişə əllərində qalacaq...

Olar da, bir gün qayıtmaq istəsən geriyə,
bütün yollara qadağa qoyulacaq.
Mənə gələn asfaltlarda qor atəşlər alovlanacaq.
Və o gün sənin ürəyində
intihar baş qaldıracaq...

Olar da, bir gün ölmək istəsən,
cismin susacaq,
ruhun ağlayacaq.
Ən gözəl anıların mənim gözlərimin fonunda filmə çevriləcək.
Və altında bir musiqi səslənəcək:
"Gecdir daha"...

Aysel Abdullazadə
20.04.2016 - 16:40

Daha olmayacaqlar...


Tavandan asdı bir divar özünü,
boz kəndirdən sallandı ayaqları.
Bir qədəh daşdan döşəmənin
ahına yaxalandı...
Və küt bir bıçağın səsi ağlatdı
intihar hissini...

Dodaqlarda öldü göz yaşları
yanaqlardan süzülərkən.
Ruhlar tərk etdi bədəni
isti cismi buza dönərkən...

Arzular gözlərinin dərinliyində itdi.
Qağayılar mavi sulara küsdü.
Baharda qönçələr açmadı.
Və o gün sevgi
məzarlara baş daşı oldu...

Səssizliyi duyuldu bütün mahnıların,
siyah-bəyaz oldu filmlər.
Vətən -deyə qışqırmadı
o gündən sonra əsgərlər...

Qolları, qucaqlamaq üçün tanımadı adamlar,
qaranlıq gecədən sonra günəşin doğuşu ümid gətirmədi,
Vicdanı oyanmadı bir daha
ürəyinin pıçıltılı səsi ilə...

Müəllif: Aysel Abdullazadə 



Bu, o Qadındır...

Bir qadını yerişindən tanıyaram. Addımları sakin, amma hüzursuzdursa, möhtəşəm bir ayrılığın simfoniyası duyular. Tələsik və yerə vurduğu ayaqlarının səsindən bilinər, Ki, yerimək üçün deyil, getdiyi yerə varmaq üçündür o addımlar... Bir qadını gülüşündən tanıyaram. İçdən güldüyü zaman dodağından öncə qıyılan gözləri anladar mutluluğunu. Səssiz gülüşləri fırtına öncəsi səssizlikdir, biləcəksən. Ta ötələrdən çığlığı duyularsa qəhqəsinin qəlbindəki dərdin böyüklüyü açılar "gül" kimi... Bir qadını sevişindən tanıyaram. Gözlərindəki işıqdan bilərəm sevgisinin çəkisini, Və dəli bir gülümsəməsi, heç dayanmayan susqunluğu, yormaz qəlbinin aynasını. Dodağına qondurduğu bir busə, ürəyində uçuşan kəpənəkləri andırırsa, bu, o Qadındır. Aysel Abdullazadə 20.04.2016 - 16:04


15 Nisan 2016 Cuma

Bir qadın sorğulanır...

Ümidlərini tökmüşdü masaya
yaz yağışlarının döydüyü pəncərəsindən torpaq qoxusunu 
ciyərlərinə çəkirdi.
İtirdiklərini düşündü...
və sonrasında qazandıqlarını bu yaşına qədər.
Təcrübələri daha ağır gəlirdi 
həyat mizanında.
Bir qadın üçün həyat nədir? 
- sevgimi, 
övladmı,
bəlkə karyera?
Ya da sadəcə sıradan bir yaşam...
Rəngi bozarmış divardan asılan şəkillər danışırdı indi
İllərin verdiklərini və aldıqlarını sadalayırdı.
...Səssizcə,
pıçıltı ilə...
Pəncərə camına özünü çırpan yağmur damlalarının çığlığı
qovdu qəfil xatirələri.
Damlalar da haçalandı,
eynilə ümidləri kimi,
arzuları kimi...
Qaranlığın səsi gəlirdi uzaqdan.
Parlaq bir siyahlıq vardı içində
Bu gecə daha tünd, 
daha uzun
və daha nəmli olacaqdı...

00:09 - 16.04.2015
Aysel Abdullazadə

8 Nisan 2016 Cuma

Şəhid anasının dilindən...


Bir qadın olaraq ən nifrət etdiyim cümlə:
"Vətən sağ olsun!"
Niyə sağ olmalı imiş?
Mən doqquz ay bətnimdə daşıyım, əl üstündə böyüdüm...
Qoxusuna, canına doymayım, gecə-gündüz başında gözləyim...
Saçının bir telinə belə qıya bilməyim...
Sonra təpədəki bir cərgə yol üçün, insanlıq bilməzlərin qəddarca apardıqları siyasətə qurban edim!
Səbəb?
Şəxsi mənafeləri, insanlıqla yaxından-uzaqdan əlaqələrinin olmamağı...

İllərlə əzbərlətdilər, illərcə canımızdan can aldılar...
Vətən sağ olsunmuş, niyə olsun?
Vətən də mənim, torpaq da...
Övladım olmayandan sonra mən niyə olum ki?
Leş sürüsü media yaxından çəkiliş verirdi, həmişə elə verməyə davam edir, acılı ananın göz yaşları ilə dodaqlarından tökülən cümləni.

"Vətən sağ olsun" deyir ana...
Əzbərlənmiş, beyinə qazınmış...
"Vətən sağ olsun" deyir mənə...
Soyunun davamına, canının yarısına qıyılmış.
Dövran dediyin də bir gün dönərdi, amma dönmədi...
Ac gözlü sürü qana doymadı, aldıqca aldı.
Verdikcə verdik...
Vətən sağ olsun, amma niyə?
Canın getmiş, qucağın boş qalmış, bir ovuc torpaq vermişlər əlinə,
göz yaşlarını tökə biləcəyi yer olsun deyə.
Bir də göstərişli bir cənazə...
Vətən sağ olsunmuş, niyə?
Yeyəcəyimiz iki qab yemək, bir qab su...
Əvvəllər bayramları birlikdə keçirdiyimiz qonşumuz düşmən.
O, haram, bu, günah, amma iş qan almağa gəlincə mübah!
Şəhidmiş, nə şəhidi, adam?
Sənin qanlı ağzınmı bəlirləyir şəhidliyi?
Dini inanc uğruna ölənə deyilir "ŞƏHİD"
səninki isə "QURBAN".
Oyan, anam,
Oyan, millətim...
Vətən sağ olsunmuş, övladına göz qoyulmuş...
OYAN!!!

Adsız bir anadan...




7 Nisan 2016 Perşembe

Anlar... ("Moments")

Əgər yenidən başlaya bilsəydim yaşamağa,
İkincisində, daha çox xəta edərdim.
Qüsursuz olmağa çalışmaz, arxasıüstə yatardım.
Nəşəli olardım, ilkində olmadığım qədər.
Çox az şeyi
ciddiyyətlə edərdim.
Təmizlik problem belə olmazdı əsla.
Daha çox riskə gedərdim.
Səyahət edərdim daha çox.
Daha çox günəş doğuşu izləyər,
Daha çox dağa dırmaşar, daha çox göldə üzərdim.
Görmədiyim bir çox yerə gedərdim.
Dondurma yeyərdim doyunca və daha az noxud.
Gerçək problemlərim olardı, xəyalı olanların yerinə.
Yaşamın hər anını gerçək və məhsuldar qılan insanlardanam mən.
Yenidən başlaya bilsəydim əgər, yalnız xoşbəxt anlarım olardı.
Fərqindəsinizmi bilmirəm, Yaşam budur onsuz da.
Anlar, sadəcə anlar. Siz də anı yaşayın.
Heç bir yerə özü ilə termometr, su, çətir, paraşüt götürməyən,
getməyən insanlardanam mən. 
Yenidən başlaya bilsəydim əgər, heç bir şey daşımazdım.
Əgər yenidən başlaya bilsəydim,
Baharda başmaqlarımı fırladar atardım. 
Və payız bitənə qədər gəzərdim çılpaq ayaqlarla.
Bilinməyən yollar kəşf edər, günəşin dadını çıxarar,
Uşaqlarla oynayardım, bir şansım olsaydı əgər.
Amma 85'imdəyəm və bilirəm,
Ölürəm...

Borgesin "Moments" şeiri...
Azərbaycan türkcəsinə çevirdi: Aysel Abdullazadə


 
Post Views Script by MBT -->