Aysel Abdullazadə

Ən şərəfli peşə - müəllim! Gözümü açan gündən evimizdə şagirdlər görmüşəm. Anam danışır ki, hələ bələkdə olan körpə vaxtlarımda ağlamağım eşidilməsin deyə məni qucağında gəzdirirmiş. Atam o vaxtdan məktəbdə dərs deməklə bərabər repetitorluqla məşğul idi. Bir otaqlı evimizdə şagirdlərə özəl dərs verən atam bizi bu şərəfli peşənin qazancı ilə böyütmüşdü. Ömrünün otuz yeddi ilini öyrətməyə sərf edən, öyrətməklə bərabər öyrənməyin də önəmini unutmayan öyrətmənlərdən idi Nizami müəllim. Nizami Abdullayev 01 oktyabr 1957-ci ildə zəhmətkeş ailəsində doğulub. 1975-ci ildə Tovuz rayon A.S.Puşkin adına orta məktəbi əla qiymətlərlə bitirərək Bakı Dövlət Universitetinin mexanika-riyaziyyat fakultəsinə qəbul olur. Ali təhsilini fərqlənmə ilə başa vuraraq Tovuz rayonununa təyinatla müəllim olaraq göndərilir. İlk müəllimlik fəaliyyətini ucqar bir kənddə başlasa da, riyaziyyat fənninə olan xüsusi sevgisi ona peşəsində irəliləməkdə əvəzsiz yardımçı olur. Rayon mərkəzindəki məktəblərin birində...

Gökyüzüm olsana, Yıldızlarına dilek tutacağım. Pamuktan beyaz bulutlarına Pembe aşkımı anlatacağım… Sözüm olsana, Yaz yağmurunda yazdığım bir şiirim, Ya da dilime dolanan bir aşk şarkısı ile Seni anacağım… Sabahım olsana, Her gün sana uyansam. Güneşim seninle doğsa, Ve sabahlar bitmeyecek diye sevinsem… Hayatım olsana, Seni yaşayayım doymadan Seni solusam nefes yerine Tümüyle sen olsan yaşamım… Memleketim olsana, Boynunu kokladığımda Ciğerlerime Bakü rüzgarı dolsun. Başımı sol tarafına yasladığımda Kalbim kız kulesi yüksekliğinde çarpsın. Ve gözlerinde Hazar'ım dalgalansın… Hep benim olsana… Hep… Hep… Aysel Abdullazade… 29.07.2017

Bu şehir sarhoş Bir kadeh sevgi şarabıyla Akşamdan kalma bir sancı ile Güneşi doğuracak bu sabah Deniz doktor,  Ebe martılar yardımıyla… Aysel Abdullazade...

Bir qadının ömrü Sevildiyi qədərdir. Tərk edilmiş bir qadın Kəsdiyi saçı uzunluğunda unudular Santim-santim…  Nə yağmurlar yaşada bildi O qadını Nə də rüzgarlar. Fəsillərdə itirdi mutluluğu. Üç yüz altmış beş günə  sığdırdı Qəlbindəki ayrılıq sancısını. Yazılmamış roman, Bir qurtum şeir oldu Şairlərə… Hamı o qadından yazacaqdı Sevgisindən, Sancısından, Yara olan yarasından… İndi bütün pəncərələrdə Qaranlıqlar yuva qurmuşdu. Günəş də birdəfəlik unutmuşdu Unudulmuş qadının qəlbini isitməyi… Aysel Abdullazadə 10.08.2017

Ürəyimin qanıdır Bayrağının al qırmızı rəngi.  Ölkəm dediyimdə İçimdə çırpınıb uçmaq istəyən Bir göyərçinin səmasıdır Maviliyin. Qarabağın yaz havasıdır Ciyərlərimə çəkdiyim yaşıllığın. Vətən! Varmı səndən ötə sevda?! Varmı səndən yuxarıda Tanrı?! Sən anam Sən anama ana, Sən kimliyimə qürurumsan. Vətən! Səni sevmək - Sənlə olmaqdan keçmir. Səni anmaq - Uzağında olmaqla ertələnmir. Səni bilmək - Şəxsiyyətimi təsdiqdir. Sənə tapmaq - Səndə yaşamaq deyil. Vətən! Elə bir uzağındayam ki, Əlim çatmır, Ünüm yetmir. Elə bir yaxınındayam ki, Sol yanıma dolmuş sevginlə Səsim səni bütün dünyaya çatdırır. Bu deyilmi əsl sevgi?! Bu deyilmi təmənnasız eşq?! Vətən! Sevmək, sevirəm demək deyil. Savaşın ən güclüsü sözlə vuruşmaqdı. Mən səni sözümlə sevirəm. Mən səni sözümlə savunuram. Sənin üçün sözlə savaşıram. Vətən! Mən səni yarama duz basar kimi İçimdə yara edib Duzlayıram. Hər sızıltıda, Hər göynəmədə Səni sol yanıma doldururam. İçimdə tükənməyən sevgimsən, Vətən! Can dediyimdə Azərbaycan'ım...

Göze aldığım riskler Hayatım için bir mermi idi.   Oysa hiç bilemezdim O mermiler birer çiçek olup Üstüme yağacak.   Gerçi, hayat beni hep tüfekle karşıladı Bu kez yanıldım Bu kez o tüfekler buket oldu.   Çok kurnazsın, hayat.   Hep çalışmadığım yerden sordun Hep bilmediğim yerlere savurdun Hep çıkmaz sokaklara denk getirdin.   Bu defa beni yanıltdığın için Bütün ağlarını   bir örümceğe geçiyorum.   Bütün tuzaklarını affediyorum.   Her şeye rağmen, seni seviyorum!   Hayat, her kese inat   sana hep tutunuyorum!  Aysel Abdullazade...

Bir şey düşün Usulca kalbine sızmış, Beyninle alakası olmayan Duygularla yönetilen bir şey.  Aslında seni sen yapan bu şey Onun adı AŞK işte…  Aysel Abdullazade...