Aysel Abdullazadə

Bir toplum... O ne der, bu ne der, insanlar hakkımızda ne düşünür diye yaşayanlar ordusu. On dört yaşlı bir kızı intihara sürükleyen bir toplum. O kızın ayaklarını güneş gören bir pencereden salladılar. Sonra da el birliği ile ittiler. Bir toplum... Unutkan, her şeyin süreli hatırlandığı zamanla unutulduğu bir toplum. Sevgilisi tarafından katledilen bir kızın yaşa(yama)dığı toplum. Aytaç bizi izliyor, Elenayla buluşmuş, görüşmüşler. Hep bizden konuşuyorlar. İğrençliğimizden, önyargılarımızdan ve onları ittiğimiz ama kendimizin güle-oynaya yaşadığımız bu toplumdan konuşuyorlar. İsa da yanlarındaymış. Oradan burası daha rengareng görünüyormuş aslında. Gökkuşağı gibi, güneşli, parlak. ve önyargısız... Aslında siyah-beyaz olan hayatımız. Ve Özgecan... Gözlerinde hep otobüs durakları ve yalnızlık, Tırnak diplerinde kan var. O duraklarda inmek istiyor, kafasındaki levye izini silmek için uğraşıyor. Bir toplum... Psikoloğunun k...

Farkındayım... Aslında her şeyin farkındayım ama Bunların bilincinde olmak güzel bir şey değil. Farkındayım ki, Dünyayı güzellik değil, merhamet kurtaracak. Merhamet olmayan bir dünyada güzelliğe yer yoktur zaten. Farkındayım. Acılar gittikçe vücuda işliyor, ordan da ruhuma. Alışıyorum bir zaman sonra, Ya da önemini kaybediyor dertler. Dert olmaktan çıkıp yaşamın bir haline dönüşüyor. Farkındayım... Sigaramın dumanında şekillenen hayalimin Ve toz pembe rüyaların gerçeye dönüşmediğinin farkındayım. Unutamıyor insanlar, Unutmuş gibi yapıyor. Oysa ne güzel olurdu bir balık hafızasını taşımak insan beyninde. Unutamadıklarımızı özleştiriyoruz kafamızda Biz oluyor yaşananlar, bize karışıyor. Farkındayım Biliyor musunuz? Aslında her şeyin farkındayım da. İşte... Dünyanın döndüğüne inandırmışlar ya bizi. Yalan, koca bir yalan. Dünya dönüyor olsaydı hep aynı yerden bakmazdık hayallerimize. Ya da gerçeğimize. Yutkundukça boğazıma bir şey düğümlendiğinin farkındayım. Boğulacak gibiyim ama boğ...

Sen gideli dolaşıyorum yine Adı bilinmeyen sokaklarda. Duvarlarında gölgen, Asfaltında ayak izlerin var Dar caddelerde. Güneş de aynı doğuyor Yağmur da aynı yağmakta. Bazen gök de aynı sesle gürlüyor. Rüzgar yine titretiyor bedenimi Tabiatın evlatlarından farklı sevdiğim – esinti Kokunu getiriyor arada burnuma. Binaların arasında sıkışıp kalmış boş bir konut Uğruyorum bazen Her köşesinde hayalinin gezdiyi odana Eski ahşap masanın üstündeki yırtılmış sayfalar Rengi solmuş duvardaki eski resimler Senin geçmişine götürüyor beni. Evden çıkmadan son içtiyin sigaranın izmariti Duruyor hala eski sararmış kül tablasında dağınık yatağın ve baş ucundaki bir bardak su seni andırıyor sararmış şeffaflığında. Balkonunda yuva kurmuş barış kuşları Her sene yavrular çıkıyor yumurtalarından Kanat açıp uçmayı İlk bu evde öğreniyor Uçuk balkonun kararmış demir parmaklıklarından. Her hafta uğruyorum böyle Seni bende yaşatan hatırlara... Aysel Ateş Abdullazade

Güneş gibi doğmak lazım bu memlekete.  Bitmeyen arzu gibi yaşamak lazım.  Huzura koşmak lazım saadetli yolların kenarı ile.  Sevgiye sıkı sıkı sarılmak lazım. Umutla yaşamak, hiç elini bırakmamak kalbinden. Koşmak lazım denizlerin başlangıç noktasına. Ve doğaya dönmek lazım bu memlekette, Gökyüzü maviyken, yer yeşil renkdeyken. Aysel Ateş Abdullazade

Bir çiçek açmışsa, tüm dertleri unudun, Güneş doğmuşsa sabaha düşünmeyin sorunları. Ciğerleriniz dolduruyorsa içinizi en temiz oksijenle ağlamak nankörlük olur. Beyaz güller, sarı güneş, kahverengi toprak, mavi sema, pembe hayaller varken içinizi karartmanız sadece aptallık olur. Siz gökkuşağı biriktirin içinizde en güzel renklerden yol çizin Ve o yolda yürürken en başarılı adımları atın. Hayat, siyah rengi daha da koyulaştırmak için çok kısa. Aysel Ateş...

Uzunca bir yol yürümek gerek bazen, yarınlara doğru, geleceğe doğru, ve umuta doğru. Yalnız, Yalansız Ve yalın ayakla yürümek lazım sevgi adına, sabah adına, sevmek adına. Aysel Ateş...

Saçların bir ovuc günəş şəfəqi, gözlərin yarım əsrlik ağac rəngidir. Bəyaz tənindən yasəmən ətri gələn qadın... Çiyinlərində bunca dərdin ağırlığı yaşlandırmamış olqunlaşdırıb o əsrarəngiz siratini. Ayaqlarının yorğunluğunu gözləyən köşə divanın başını yaslamaq üçün rəngli yastığın bir də soyuducudakı soyuq çayın. Hər axşamkı istirahətindi. Tənhalığın, böyük bir evi təkliyinlə paylaşmağındı. Təkliyin, iş dönüşü aldığın bir çörəyi iki günə bitirə bilməməyindi. Yasəmən ətri gələn qadın. Gərdanında girdab quyusu var. Qulaqların nə hayqırışlar duyub, Gözlərin nə dəhşətlərə şahid olub. Əllərin həmişə isti, Sol yanın daima səsli, Ruhun həp bir uşaq dünyası qədər məsum. Çünki sən bir qadınsan! Yasəmən ətirli qadın! Aysel Abdullazadə...

Demə, mənə heç nə demə Gözlərimin yağışında islan,  Kirpiklərimdən asmışam bütün diləkləri,  Dodaqlarıma gömmüşəm hisslərimi Demə, mənə heç nə demə Gömülən duyğularımı səssizcə canlandır. Demə ki, sevmək tənhalıqdır. Aşiq olmaq göz yaşlarını Yanağında qurutmaqdır. Təkadamlıq bir çarpayıda xəyallara dalmaq, Tavanın ən dərin qatında səhnə qurub, Rol almaqdır. Demə, mənə heç nə demə. Yalnızlığın qayığında kürək çəkmək, Sevginin son məkanına gedişdir. Bir adamın dediyi kimi - "Təklik hamının çıxıb getməsi deyil, Heç kəsin qayıtmamasıdır". Demə, mənə heç nə demə. Bilirəm… Nə gedən dönəcək, Nə də dönənlər eyni sevəcək… Demə… Aysel Abdullazadə...

Nə gözəl sabahlar vardır, sevgiylə açılan, hüzurla gecəyə yol alan. Nə gözəl insanlar vardır, Gözəl duyğular, Müdhiş anlar vardır. Bunca gözəlliklər vardı yaşanmalı, Yaşayaraq haqqını verməli. Baxdın, heç birinə əlin çatmır Nə gözəl sərxoşluq var, Nə gözəl başını döndürmək, dönərək gülmək var. Bunca şeydən mütləq sən də almalısan payını, Sevinməli, sərxoş olub gülməli, Ya da sadəcə doğacaq günəşi gözləməlisən. Kim deyir, gözləntilər yorar? Kim deyir, həyatda gözəllik yoxdu? Kim deyir, sərxoşluq əyyaşlıqdı? Yalandı, ağ yalandı! Sevgini gözləmək, sevgiliyi gözləmək, Başını döndürən şərabla günəşi salamlamaq Və bütün bunları sabah xatırlayacağın anıya çevirib xatirə divarından asmaq gözəldi. Vallah gözəldi. Aysel Abdullazadə....

O kadar derin ki O kadar anlamlı. Ne mi? Ben ve hayatım, benim yaşantım. Her kesin hayatı kendine özgün  Ve kendine özeldir. İyikiler ve keşkeler vardır bende Eşit değerde. Ne biri az, ne öteki çok. Ben iyikilerimle sevinir keşkelerimle büyürüm. Hiç bir zaman ayırmadım onları, kıyaslamadım. Birini sevip, diğerini dışlamadım. Hayatın en derin kuyusunda mahsur kaldım Ama esiri olmadım. Kendim düştüm, kendim kalktım. Bileğimdeki prangaları kendim söktüm, Ayağıma takılan tuzaklara O ayaklarla çelme taktım. Hep yürüdüm, hiç durmaksızın Soluklanmak bile nefese minnet etmek gibiydi bu hayatta. Hep umut ettim, Umudun elini sıkı sıkı tutup Huzura yol aldım. Şimdi geriye bakıyorum da İyiki o dertler, o pusulası olmayan sorunlar benimleymiş İyiki ben onları yaşamışım. İyiki bugünkü ben olmuşum. İyiki keşkelerim beni bıraktı Ben iyikilerimle bu güne geldim. Zor oldu, evet, ama oldu. Teşekkürler, hayat! Teşekkürler, olmazlar! Teşekkürler, en güzel keşkeler! Aysel Ateş 03.07.2018/13:36 ...

Sevgi də yorularmış qayğıdan mədət umar, nəvazişdən borc alarmış hisslərini... Məhəbbət də sıxılarmış bəzən gecə zənglərindən, səhər görüşlərindən, lüzumsuz, önəmi olmayan söhbətlərdən. Pəncərə üzərində buğdan çizilmiş ürək kimi bir neçə saniyədə suya çevrilər bəzi sevgilər... damlasında həyat boğular, dünya çevrilər altı üstünə. Bir qadın ağlayar otağın yalnızlıq küncündə bir kişinin yataq otağında boş içki şüşələri devrilər... Təklik ağır gələr bəzən, dörd divarın içində əzilən vücudun ruhunu da sıxışdırar. Günəş heç nəyi isidə bilməz daha nə sahildəki qumları, nə yerə döşənmiş mərməri, nə də ki sol tərəfini... Qəlbinin açıq qalmış pəncərəsindən arzular boylanar yarımçıqlığına. Bağlamazsan o pəncərəni gələcək olanların ümidinə xatir. Sevgi də yorularmış yalanlardan, xəyanətdən, vicdansızlıqla möhürlənmiş duyğulardan... Məhəbbət də ayaq açıb gedərmiş ən yaxınların ən uzağına. Yolunu bilmədən azarmış məhbəs duyğuların yalnış cığırlarında. Zaman dəyişərmiş bütün yaşanmışlığı. İndi bi...

İndi dünyanın ən uca yerində ümidini kağız gəmiyə bağlamış bir dəniz seyircisi var. Günəşə baxıb ışığını görməyən, Dənizə baxıb dalğa çırpınışını sezməyən, Və başını göyə qaldırıb Tanrını tapmayan biri... İndi dünyanın ən dərin küncündə bir gəmi batır, gəmidə ümidlər canıyla çarpışır. Ölür suda Tanrının zərrələri, ölür bu dünyanın ən gözəl gülüşləri, qəhqəhələri hayqırışlar əvəzləyir.  İndi dünyanın ən acılı günü yaşanır Bir ana bir övladın nəfəssiz qalışına sadəcə baxır... Baxır... Baxır... İndi dünyanın bir yerində ana bətnindən körpə çığlığı dünyaya yayılır. Aysel Abdullazadə...

Gəl, bərabər çıxaq buludlardan pilləkənlə sonsuzluğa. Gəl, birlikdə ovunduraq hərarəti sönmüş qəlbimizi Və bərabər ağlayaq.  Kirpiklərimiz islandıqca qəlbimiz durulsun. Yanaqlarımızda eşq cığırı açılsın. Sənin sevgin mənim sevgimin əlindən tutub özüylə aparsın. Gəl, birlikdə aldadaq dünyanı. Qayıdacağıq deyib çox uzaqlara gedək. Təkcə ümidlərimizi çıxaraq çamadanımızdan, geridə qalsın hər nə varsa. Sənin sevgin mənim sevgimə eşq elan etsin. Saçlarıma endir ulduzları, Ay ışığında sevişək, dənizin evində mehtab yaradaq toxunuşlardan. Səhər günəşi öpsün sevgimizi Və rüzgarla rəqs edək sonsuzluqda. Sənin sevgin mənim sevgimin adı olsun... Aysel Abdullazadə...

Sen - duygularıma ad veren adam, Sen - ruhumu sesleyensin! Özlemi tattıran, hem de sevdirensin. Sen arzularıma liman, sevgime beste oldun. Mavi sularda yüzerken dileklerim sahilinde oba buldu. Sevgime o eşsiz sevginle beste yaptın. Sen kalbime anahtar, dudaklarıma gülüş sebebisin. Saçlarımda yıldızları kaydırdığın zaman tüm istekler güneş şafaklarında parladı. Bir ışık var avuçlarının içinde. Her elinden tutuşumda vücuduma yansır. Şimdi bir isteğim var; Işınlanmak... Mutluluk iksirini tatmak için olduğun yere aniden ışınlanmak, sana gelmek, sana varmak ve yine, yine seni sevmek... Aysel Ateş Abdullazadə  (eşime ithafen)

Dəyişməli idi hər şey ya da elə dəyişik olmalıydı. Məsələn, ağlamalı deyildi bir körpə anası öldü deyə.  Ya da bir ana fəğan etməməliydi bala itkisinə. Saqqal saxlamamalıydı kişilər əzizlərinin yaslı xatirəsinə. Dəyişik olmalı idi hər şey ya da dəyişməliydi bütün olanlar. Atasını, qocalar evinə verməli deyildi doğuluşu ilə nəzir paylanan oğullar. Yollara dikilməməliydi yaşlı qadın gözləri. Xəstəxana divarlarında izi olmamalıydı əzizlərin… Dəyişməliydi hər şey ya da dəyişik olmalıydı bütün olanlar. Məsələn, Zəhra və Fərəh ölməli deyildi. Aytac qılpayı qurtulmalı idi "sevginin" pəncəsindən. Özgəcan həyatını bağışlamamalıydı şərəfdən yoxsun namərdə. Və Xəzərdə ölməməliydi Neftçilər, sönməli deyildi onların evinin çöl lampası. Susmamalıydı televiziyalar, Sevdiyimiz qar almamalıydı bizdən alpinistləri. Dəyişməliydi hər şey ya da dəyişik olmalıydı bütün olanlar. Döyülməli deyildi ağ gəlinliklə ata evindən çıxan qızlar, kəfəni övlada layiq li...

Bu gecə mənə gəl. At qürurun daşını çılpaq dənizlərə. Bu gecə mənə gəl. Fikirləri çıxar başından  üç-beş saatlıq. Yaxşı, lap olsun bir anlıq sənin xətrinə. Bu gecə mənə gəl. Danışaq keçmişdən, gələcəkdən bir nəfəslik ömürdən. Çay dəmləyim, Yoxsa acı kofe? Yaxşı, fərq etmir İstəyini anlayıram bu səssiz səmirdən. Bu gecə mənə gəl. Əlində bir şüşə Bir də holland pendiri. Yaman gözləyirəm, bilirsən Qapının döyülməyən zəngini. Bu gecə mənə gəl. Elə belə, heç nəsiz Qəmsiz, qüssəsiz Sakit sakit dayanaq Ömrün qatarına baxaq. Salxım salxım qopan sevgimizdən danışmayaq. Sus-pus oturub birdən qəfil alışmayaq. Bu gecə mənə gəl. Qorxu, həyəcan qürur və keçmiş. At hamısını çör-çöp qabına. Bu gecə mənə gəl. Sadəcə keçirim Barmaqlarımı barmaqlarına. Aysel Ateş Abdullazadə...

Aşka dair hiç seslenmemiş şiirler yazılabilir, ve ya hiç okunmamış betimlemeler dizelenir beyaz kağıtta. Aşka dair notası belirsiz sonsuz şarkılar bestelenir, Şarap sesli bir şarkıcı dilinde yayılabilir en güzel ortamlara. Peki, aşka dair ne anlatılır bir aşığın dilinden?! Aşktan bahs ederken nasıl canlanır canan gözünde aşığının canı?! Bak, evlat, esas mesele aşka dair gazeller, şiirler, şarkılar yazmak değil, ya da onları dinlemek. Mesele aşkı aşık dilinden duymaktır, Yani duyamamaktır. Çünkü aşık biri aşkını anlatamaz... 16.02.2018 Aysel Abdullazade @aysel_denis_atesh

Sisliydi gözleri ve yağmurlu kirpikleri Çiçek çiçek yağan aşk dolusu gibi Sert ama masumdu bakışları... ☔ @aysel_denis_atesh Aysel Ateş Abdullazadə

Takvim yine gecikdiyimizi gösteriyor Hayat denilen tren kalktı son kez Adsız duraktan... Son kez dumanı çıktı Sinyal borusundan.  Bak, denizler alkışlıyor Rüzgarda savrulan kum tanelerinin Dansını. Sonbahar gelmiş yüreklerimize Farkında değiliz. Takvim yine gecikdiyimizi gösteriyor Sen bana Bende sana geç kaldık. Yetişemedik vuslat limanından kalkacak son vapura. Biletlerimiz cebimizde kaldı Zaman alay etdi bizimle Ne gide bildik arzularımızın arkasından Ne de biletimizi değişemedik Yarı fiyatına hiç olmazsa. Biz hayata vizesiz gelmişiz Yaşantımız kaçak, Yolumuz sınırlı Kalbimiz hep heyecan korosu gibi. Takvim yine gecikdiyimizi gösteriyor. Takvim yine gecikdiyimizi gösteriyor. Geç kaldık... Aysel Ateş... 07.12.2017

Hardasa bir adam var uzaqlarda  Ümidlərinin qanadları qırıq, Həsrəti ocağa çevrilmiş. Alovlanan qəlbində İnildəyir qübar bağlamış hisslər. Hardasa, bir adam var uzaqlarda Bütün qadınlara küsmüş, Əlini hamıdan üzmüş, Güvəni adsız limanlarda suya düşmüş Özünü yaşamağa məcbur edən bir adam. Deyirlər, şeirdən komada yaşayır Əsil şairlər. Yuxusuz, Ac-susuz, Qaranlıq otağın Ay ışığı aydınladan köşəsinə qısılmış Bir adam var Hardasa uzaqlarda. Hardasa, bir adam var uzaqlarda. Tavası yanıq, Stəkanı sapsarı Qabları sınıq. Yorğanından özləm qoxusu gəlir Yastığından vüsal narahatlığı. Hardasa, bir adam var uzaqlarda Şəkillərdə gülür Rəngli çərçivədən baxır Rəngsiz həyatına. Şeir yazdığı qadınların unutduğu, Güvəndiyi adamların daşladığı Cəmiyyətin dışladığı Bir adam var uzaqlarda. Hardasa, bir adam var uzaqlarda... Aysel Abdullazadə... 11.12.2017