Aysel Abdullazadə

Küfrlərin niyə həmişə cinsi məzmunlu olduğunu heç düşündünüz mü? Bunun tabular və cəmiyyətin qoyduğu əxlaqla əlaqədar olduğunu düşünürəm. Bizdə cinsəllik tabu olduğu üçün ağıla gələn ilk küfr obyektidir. Çünki adını xatırlamaq belə tərbiyəsizlik olaraq qəbul etdildiyi üçün edilə biləcək ən yaxşı şey təhqirdir. Cinsəllik namusla paralel xatırlandığından cəhalət və din ünsürləri cəmiyyətin namus anlayışını da təyin etdiyi üçün, insanların namusuna söz söyləmək təhqir və küfr olaraq qarşımıza çıxır. İslam dinində bir kişiyə 4 qadının və sərhədsiz cariyələrin halal buyurulması nəticəsində kişi suveren cəmiyyətlərdə, qadın cinsəlliyi və qadın cinsi orqanı üzərindən söymək, qadına hakimiyyət, onun üzərində təzyiq qurma instinktlərini oyandırır. Küfrlər həmişə qadınları və onların cinsi əlaqədəki rolunu hədəf alır, bu rol aşağılanır. Geylərin alçaldılma səbəbi çox vaxt gey olmaları deyil, qadına xas olmaları səbəbindəndir. Çünki cəmiyyətdə qadınlıq hər zaman pis və aşağılayıcı bir ş...

Aysel Abdullazadə yazır: Niyə həyatı tezləşdiririk? Nə üçün zamanı qabaqlamağa çalışırıq, saatın əqrəblərini tez-tez çevirib vaxtı irəlilətməklə yaşayırıq? Bir insan doğuldu, bir ananın övladı dünyaya gəldi. Bu övlad qızdırsa, zamanı lap çox darıxdırırıq. Ana qızını böyütməklə, onun tərbiyəsi, təhsili ilə məşğul olmur, vaxt keçsin, 16-17 yaşına gələn qızını evləndirsin deyə fikirləşir. Hələ uşaq vaxtlarından cehizlər yığılır. Bahalı dəstlər, qab-qaşıq, yorğan-döşəklər hazır olur. Bircə qalır, qızın ərə getməyi... Özünü anlayandan qızlar analarından "cehiz” sözünü eşidirlər, bu sözün təsiri ilə böyüyürlər. Fikirlərinin bir nöqtəsində ərə getmək qəlibi özünə yer açır və yaş irəlilədikcə bu qəlib yerini böyüdür. Bu şəkildə böyüyən bir qız mütləq ərə gedəcəyinin doğrultusunda həyatının formatını bəlirləməkdə aciz olur. Nəticədə, insan həyatının axarının qarşısı alınır. Fikir olaraq düşündüyü bu situasiya artıq yaşamında təzahür edir. Ərə getmək, ailə qurmaq çox doğal bir h...

Aysel Abdullazadə yazır:  Azərbaycan televiziya efirində məna və anlam yükü çox yüngül olan verilişlər ön plandadır və sayca da çoxluq təşkil edir. Bunun günahını ilk növbədə toplumda görmək lazımdır. Çünki televiziya zövqü birbaşa veriliş reytinqinə təsir edən amildir. Bu, problemli hissənin bir istiqamətidir. İndi isə sizə gördüyüm bir efir eybəcərliyindən danışmaq istəyirəm. Türkiyənin layihəsi olan "İşte benim stilim" yarışmasını bizimkilər də həmən "kapmışlar".   Evdə televizora baxan deyiləm, qonaq getmişdim. Təsadüfən, bu veriliş başladı. Sən  demə, elə birinci bölüm imiş, nə kəramətdirsə artıq. Nə isə, bir az izləməli olduq. Hamı istəyər ki, öz milləti ilə qürur duysun, yaxşı işlərini danışsın, fəxr eləsin. İndi nədən danışaq, nədən öyünək, nə ilə fəxr edək? Jürisi bir dərddir, seçdikləri yarışmaçılar da ayrı bir dərd. Bu necə etikasızlıq, nitq mədəniyyətsizliyi, davranış pozğunluğudur? Bütün dünyanı qoyuram kənara, ən azı iki millət...

Bu günkü müsahibim pedaqoq, yazar Aysel Abdullazadədir... - Salam canım, necəsən? - Salam... Şükür Allaha, yaşayırıq. - İşlər və həyat necə gedir? - Axarı ilə, getməsi gərəkən yolla gedir. - Özün, həyatın, yaşamın və iş fəaliyyətin barədə bizə danışasan bəlkə? - Özüm yaxşıyam. Həyatım da mən yaxşı olduğum müddətcə yaxşıdır (gülür). İş fəaliyyətim də davam edir, yazılar, şeirlər, yazmaq və yazmaq... Kitab üzərində işləyirəm. Yaxında nəşr olunacaq. - Nə baş versə, Aysel tam xoşbəxt olar? - Aysel xoşbəxtdir, ümumiyyətlə, tam xoşbəxtlik anlamı yoxdur. Nisbilik var bu qavramda. An etibarilə yaşanan bir nəsnədir və mən an etibarilə xoşbəxtəm. Təbii ki, xoşbəxtliyimi artıracaq arzularım var ki, gerçəkləşməyini istəyirəm. - Aysel güvəndiyinimi sevər? Sevdiyinəmi güvənər? - Mənə güvən verməyən adamı sevə bilmərəm. Məndə sevmək anidən olmur, olmaz. Yaradılar, sevgi nələrinsə üzərində qurulur, mütləq bir özülü olur. Mənim üçün o özül - bünövrə güvən və sayğıdır. - Güvəndən söz...

Heç bir zaman qarşı çıxmadım sənə. Ürəkləri köhnəlmiş insanların içində yaşadığım ağrılar var və onlar qədər məndə varam... Yaşaya bilmədiyim ağrıları da yaşadacaqsan, bilirəm, zamanı gəldiyində, amma yenə də təkliyimlə yaşayıram səni... Sənin fərqində olmadan yaratdığın əsərinəm mən. Qarşındayam. Desəm ki, tərk edib gedirəm səndəki yaşanmışlıqları, əhəmiyyətli hesab edərsən mi, görəsən? Onsuz da həmişə tərk edilmiş duyğuların kölgəsində yaşanır can ağrısı. İnsan əvvəl beynində sevir, əvvəl beynində qışqırır sevgi sözlərini. Sonra... Sonrası yoxdu, əslində. Hamı həmişə içində tutur bir ömür boyu… Borclusan mənə, həyat. Dənizi mavi olaraq görmüşdüm ilk dəfə, buludları isə ağ olaraq xatırlayıram. Hesablaşa bilmədiyim yalnız uşaqlığım qaldı, bir də günahsızca sevən ürəyim və gecənin qaranlığı qaldı. Digər bütün dəyərlər isə getdi həyatımdan. İndi isə heç bir şeyim yoxdu… Sırf mənə inad olsun deyə bütün yaşatdıqların həmişə şahidsiz, həmişə soyuq, h...

Sheryl Sandberg: Niyə çox az sayda qadın lider var? İş həyatında qadınların arxa planda olduğunu, ən üst mövqelərdə qadın liderlərin çox az ola bildiyini və bunun, qadının kafi zəkaya ya da bacarığa sahib olmadığı üçün reallaşmadığını da çox yaxşı bilirik. Bəlkə də, səbəb baxış bucağımız və qadınların öz adına verdiyi mübarizədə kifayət qədər əzmli olmamağıdır. Sandberg 2010-cu ildə verdiyi rəqəmlərlə bunları söyləyir: "190 dövlət başçısı arasında doqquzu qadındır. Dünyada məclisdəki bütün insanların arasında 18%-i qadındır. Korporativ sektorun içində, üst səviyyədə olan qadınlar, yüksək səviyyəli rəhbərlikdə, rəhbərlik quruluşlarında 15-16%'dən ibarətdir. Rəqəmlər 2002-ci ildən bu yana dəyişmədi və tam geriyə gedir. Kommersiya məqsədi güdülməyən, daha çox qadınlar tərəfindən idarə olunduğunu düşündüyümüz şirkətlərdə belə, yüksək səviyyədə vəzifə tutan qadınlar, 20% təşkil edir". Bütün bunlar bəzi problemlərə işarə edir. Qadınlar bu qədər passiv olur, çünki iş ...